EndorFientje

Zondag 27 november 2011 6u30…. EN toen ging de wekker!
Nee, het laatste deel van deze zin ga ik aan het einde niet herhalen, deze dag is echt!
Om 10u zou ik men eerste marathon gaan lopen.
7 jaar heb ik hiervan gedroomd. 7 jaar gesukkel van de ene naar de andere stressfractuur en van de ene naar de andere dokter (de ene al begripvoller en beter dan de andere). Jammer genoeg had geen één van hen echt een oplossing of een oorzaak maar allemaal samen lieten ze me inzien dat …. dat… ik niet echt gemaakt ben om te lopen… OF toch??? Toen ik er begin september in slaagde om (met een kleine stressfractuur) mijn eerste halve triatlon uit te doen stond mijn besluit vast. NU GA IK DOOR! Als ik met 2 looptrainingen per week aan het einde van een tria nog ½ marathon kan lopen dan….dan….   ;-)
Tegen beter weten in begon ik de afstand op te bouwen. Mijn langste duurloop duurde 2u44min, 27km maar dat 42,196km volhouden???? Ik wist niet echt waar ik vandaag voor stond. Mijn lieve schat Hans zou met de fiets meerijden en me voorzien van drinken en vloeibaar eten (gellekes). Hoe, wat, wanneer en hoeveel had ik natuurlijk zelf uitgedokterd… of uitgediëtist.
Om 8u15 vertrokken we richting Geldrop. Iets na 9u waren we daar. De ene na de andere bekende snoet! Superleuk om jullie allemaal weer te zien! Wim en Paul namen het risico om met me mee te lopen. Bedankt Heren, zonder jullie was ik zeker een minuut of 7 langer onderweg geweest.
Zand, boomwortels, losse heidegrond met hier en daar een hellinkje (het leek vaak alsof ik door de duinen liep). Na 8 km een bekend gezicht…ILSE!!! Merci maatje dat je vandaag voor mij heel dat bos doorkruiste!!! Na 8km begon men knie te zeuren. Ik wist dat dit zou gebeuren maar zo snel al? Ik kende veel verhalen van lopers die na 30 a 35km de man met de hamer tegenkomen. Ik wist niet wat me te wachten kon maar ging er vanuit dat ik die man er wel af zou lopen maar een frictieknie kon me wel de das omdoen. Grrrrr….. Na 20 km even gestopt voor een plasje. Dit was niet echt nodig maar het voelde alsof men kous niet goed zat aan men rechter grote teen en ik wou toch even kijken. Te laat, niks mis met de kous dus zal het wel een blaar zijn. Een wandelaar wist te vertellen dat ik als 3^de dame liep. Heel de tocht wisselde ik van de 3^de naar de 4^de plaats. Rond de 30 km heb ik inderdaad zwarte sneeuw gezien. Fysiek ging alles nog vrij goed maar met een lastige knie door los zand, open heide, bergje op en bergje af (of zandhoop), stevige wind en regen…..grrrr…. even zwaar en toch was het net of dit het was wat me een kik gaf! Zo voelt dat dus en nu mag ik het zelf eens voelen. Al bij al ging alles vlot. Drinken lukte, maag vond alles oké en men tempo was eigenlijk ook beter dan ik dacht. De laatste km nog even doorgaan ;-) een welkomscomité West- en Oost-Vlaamse kwebbeltjes wuifde me toe!!! SUPER!
De bocht om, een finishboog en ons Ilse er achter! 4u en bijna 8min.
Heel tevreden! Alles voelt wat stram. De knie gaat meevallen. Een megabloed blaar op men grote teen MAAR geen pijn aan de scheenbenen! Dit smaakt naar meer.
De eerste maar zeker niet de laatste en deze keer ga ik geen 7 jaar wachten. Nu eerst wel even rust.

YIHAAAAAAA!!! (deze moest er even bij)

Misschien…maar alles op zijn tijd zeker? (en echt groot zal ik nooit zijn)
Een seizoen vol kwaaltjes (frictiesyndroom, ontsteking lies, mini stressfractuur)…
In de winter een frictiesyndroom aan men knie door een kapotte MTB-pedaal, daarna een ontstoken lies door een ren-je-rot uitbarsting (eigen schuld). Na het clubkampioenschap in St.Laureins zag ik het terug zitten! Ik kon 10 km lopen J langzaam maar zeker. Graag had ik dit jaar men eerste ½ tria gedaan in Neerpelt maar dat was te vroeg. Hans stelde me Keulen voor. 4 september.
Als ik na St.Laureins elke week 1 km meer zou kunnen lopen moest het kunnen! Ik zag het zitten… Tot ik een kleine 2 weken na St.Laureins twijfels kreeg. Ik had geen pijn tijdens het lopen maar het gevoel alsof ik een dag voordien men been gestoten had…ik kon er alles mee. Toch wou ik bevestiging, ik wou weten hoe men benen er intussen na jaren stressfractuur-leed uitzien. Een botscan…eigenlijk was ik er heel gerust in, gewoon even een controle voor de GO! Tot ik 10 dagen later van de dokter te horen kreeg dat er inderdaad een mini-barst in men been zit. Men wereldje was te klein! WAAROM??? Ik wou alles laten maar vroeg de dokter toestemming of ik naar Keulen mocht. Hij hield me niet tegen. Ik bleef 1 a 2 keer per week traag en voorzichtig lopen tot een max van 18km. Men eerste ½ tria moest lukken!  Nog 2 rustige trainingsweken doorworstelen…pffff.
Zaterdagnamiddag vertrokken Hans en ik naar Keulen. Eerst startnummer,…  ophalen en fiets al in de wisselzone parkeren J, de sfeer opsnuiven…. ZENUWEN!!! De laatste dagen was ik niet echt te genieten denk ik. Zondag werd er slecht weer voorspeld. Regen, onweer,…
Zondag “rustig” opgestaan en nog gaan ontbijten in het hotel. En hup … op naar wisselzone 1 waar men fietske al stond te lachen. Ik was er niet gerust in…aiai da zwemmen….aiai wat als ik plat rijd? Een startschot en we waren vertrokken. Naar de boei zwemmen ging redelijk goed hoewel ik vaak weggeduwd werd. Terugzwemmen viel me tegen omdat ik niet echt “een comfortabel” plaatsje kon bemachtigen.1900m, na 33min42 was ik uit het water. Aangezien ik vreesde hiervoor 40 min te moeten worstelen was dit een enorme meevaller. 90km fietsen was leuk! Ik heb me hier echt geen pijn gedaan en merkte al snel dat er meer in zat dan een gem. van 31 à 32km/u. Het werden 92,4 km aan 34,4. Tijdens het fietsen kwam ik Hans regelmatig tegen. Super, lieverd, dat je overal was en met de auto op zoek ging van wisselzone 1 naar 2! (een hele opdracht als alle wegen afgesloten zijn, omleidingen heel onduidelijk en parkeren vaak bijna onmogelijk).Ik zat ca. 2u40 op men nieuwe fietske. Na 3u21min begon ik aan 21km lopen. Eindelijk…nu lopen….hetgeen ik het liefste doe. Ik droomde vorige week van een totale tijd van 5u30. Heel misschien 5u25. En dan begin je te dromen… Zou 5u15 haalbaar zijn? 5u20?
2 toeren lopen. 4 keer een brug over. Bij het naar beneden lopen van de eerste brug moesten we zigzag in hoeken van 360° afdalen. Niet leuk lopen. Nog wat kasseien tussendoor. Brug 2 oplopen…jaja daar hadden we een wenteltrap van beton een meter of 4 omhoog. Boven op de brug gekomen ging het nog brug-op! Einde ronde 1 zat ik er eigenlijk echt wel door. Als ik nu de tijden zie heb ik de eerste 5km sneller gelopen dan de rest maar het verbaast me dat ik daarna toch nog redelijk hetzelfde tempo heb kunnen houden. Geen mooi tempo hoor, maar dat kan niet met zo weinig training. De 2 de ronde ben ik echt doodgegaan. Een maag die alle sportvoeding-smurrie totaal beu was! En men lies begon ook te protesteren. Bijna 18km en 5u bezig in totaal. Maar ook die trap en die brug nog. Ik liep iets minder dan 2u. Het werden 5u20min43sec. Supertevreden! En zeker voor herhaling vatbaar.
37^ste van 151 vrouwen. 10^de van 23 vrouwen in mijn leeftijdscategorie.

Ik kom er vanaf met een bloedbleintje op men 2^de kleinste teentje J, een lastige lies en 2 stokstijve benen! Van mijn scheenbenen GEEN last!!!
Tijdens het lopen heb ik gedacht:
- zwemmen viel mee, fietsen was leuk maar LOPEN heb ik gehaat!!! Dat had ik niet verwacht. Rede 1 men maag wou niet meer maar daar kan ik volgende keer wel wat aanpassingen aan doen. Rede 2. Na 4u30min (ongeveer) was het vaatje af. Daar kan ook aan gewerkt worden.
- Voor mij nog geen volledige tria volgend jaar. Eerst wennen aan de halfkes!
Nu minstens 1 week a  10 dagen siësta. Daarna zitten er wel al plannekes in men hoofd maar eerst kijken wat men lies/heup de komende dagen doet.

Lang geleden dat ik hier nog iets schreef. Misschien veel te lang… maar vorig weekend besloot ik dat dit echt wel de gelegenheid was om nog eens een blogje te schrijven.
Wat er aan dat weekend vooraf ging:
een bezoek aan mijn nieuwe huisarts. Sinds een weekje twijfel ik weer aan mijn scheenbenen. Niks ergs…als ik loop heb ik het gevoel dat ik tegen men linkerbeen de dag voordien een stamp kreeg. Deze keer wil ik liever vroeg dan laat zijn dus even naar de dokter. Hij luisterde naar mijn verhaal en bekeek alle voorgaande onderzoeken (botscans van stressfracturen, bloeduitslagen, sportgeneeskunde Leuven, stamcelbehandeling, gynaecologen, …). Hij vertelde een verhaal over een schoolkameraad van hem. Een heel goede loper die steeds beenvliesontstekingen kreeg. Die kameraad had ooit tegen mijn huisarts gezegd: “ik heb de fysiek van een Ferrari maar de carrosserie van ne Lada”. Ik begreep de boodschap, hoewel ik ze niet wou horen! Nog 1 onderzoek kon ik doen. Een DNA onderzoek in Leuven om te kijken of ik een erfelijke botaandoening heb. Zelf vroeg ik om een botscan. Ik wou graag weten waar ik sta.
Oké. Dinsdag botscan.
Zoals gewoonlijk kon ik meekijken op een scherm. Op men rechterbeen zag ik duidelijk de sporen van de stamcelbehandeling. Links zag ik niks!!! Doodgelukkig!
Woensdag naar Leuven. Afdeling Erfelijke aandoeningen.
De prof denk niet dat ik deze botaandoening heb maar kijkt het na. Mijn ouders kwamen 33 jaar gelden ook bij hem omdat ze een kindje moesten afgeven door een open buikje. De prof vond het dossier van toen nog en ging zich over andere dingen vragen stellen. Wordt vervolgd… maar ik zal nog tot september moeten wachten op resultaten.

Vrijdag 22 juli vertok ik samen met Hans naar Frankfurt. Hans zou daar zondag 24 juli zijn 7^de volledige triatlon doen. Spannend! Bovendien hoopte hij en onze (team)maat Wouter, een goede prestatie neer te zetten en zich beide zo te kwalificeren voor Hawaï. Zaterdag gingen Hans en Wouter een uurtje losfietsen. Intussen zou ik 12 km rustig lopen op het loopparcours van de ironman. Jaja mijne Lada liep een toerke in Frankfurt! Traag maar alles voelde goed.
Toen ik terug aan het hotel kwam waren Hans en Wouter al terug. Gevallen tijdens het fietsen! Ik dacht dat Wouter me iets aan het wijsmaken was, tot ik een arm zag vol bloed. Vanaf toen hing er een rare sfeer. Twijfels, donkere gedachten, droevige en schuldige gezichten,… De sfeer was ver weg. Een schuldgevoel is nergens voor nodig. Dit kan iedereen overkomen.
Wouter ging zijn wonden schoonmaken en Hans wou even proberen lopen. Wouter voelde zijn nek en schouders en arm. Hans zijn knie en elleboog. Op een klein plooifietske fietste ik naast Hans toen hij probeerde los te lopen. Yep de knie wil! MAAR de elleboog. Die werd elk uur pijnlijker en onbeweeglijker. De zus van Wouter kwam tegen de avond toe. Annelies is kiné en stelde voor de elleboog te laten rusten nu en ’s morgens te proberen er terug beweging in te krijgen. 21u30: tijd om te gaan slapen. Om 0u merkte ik dat Hans wakker lag. “Schatteke ik kan niet starten morgen, ik kan niet zwemmen, levensgevaarlijk met 1 arm”. Wat zeg je dan als Schatteke??? Mijn lieverd heeft hier maanden voor getraind, gerust,… het weekendje en de ironman zijn ook niet gratis…we zijn hier nu… Ik zei: Annelies heeft gezegd dat je die arm nu moet laten rusten. Je bent vandaag gevallen, toch normaal dat alles stram en stijf is na 2u slapen!? Beslis aub niets om 0u, probeer te slapen. Beslis morgen om 6u30 of je start. Niet eerder.
Om 4u ging de wekker. Annelies kwam de mannen nog wat “oplappen”.
5u vertrokken we naar de bus. 6u15 waren we aan de eerste wisselzone. Er hing spanning in de wisselzone. Alle atleten druk in de weer. Deze kleine mossel stond aan de andere kant van het hek naar haar ventje te kijken. Hij kon amper zijn wetsuit aankrijgen met 1 arm. Gelukkig kon men arm door het hek J. Om 7u: KNAL! En weg waren 2400 triatleten. Met tranen in men ogen stond ik een uur en 7min te kijken naar 2400 groene badmutsen. Als Hans niet uit het water komt heb ik hem dit aangepraat om 0u deze nacht. MAAR daar was hij!!! 5min trager dan zijn oorspronkelijk gehoopte tijd. Met deze arm een mooi resultaat! Alles kon nog! Wouter was al weg dus ook goed bezig.
Ook het fietsdeel was spannend voor mij. Met die elleboog 180 km op een stuur liggen, kracht zetten bergop,… komt dat wel goed? Bovendien was het al heel de voormiddag aan het regenen. Maar ook in wisselzone 2 zag ik Hans en Wouter vlot binnenrijden! Nu nog lopen maar dat komt goed! DACHT ik. Net toen werd het voor beide heren een hel. Wouter kreeg enorm veel last van zijn knie. Hans was door de val al stram en stijf. De marathon waren 4 looptoeren rond een rivier. Zelf liep ik de dag voordien 1 toer. Elke loopronde moeten de atleten 2 keer een brug over. De val + al heel de dag nat regenweer deden al Hans zijn spieren verkrampen. Als hij een brug over was bleef zijn rug gebogen staan zoals je een brug op loopt. Elke loopronde kon ik hem 2 keer zien door middenin het parcours een andere brug over te steken. Na 20km stopte Hans bij me en zei: ALLES doet pijn. Hij legde zijn hoofd op mijn schouder. Wat zeg je dan??? Komaan! Hup!
Hans liep verder. Na ca 25km en 35 km liep ik een stukje met hem mee. Zijn rug nog even recht geduwd en dan haasten naar de finish. Manman 1/3 van de finishers werd op een brancard gelegd. Daar kwam Hans. Gelukkig geen brancard nodig hoewel ik bang was dat hij zou inzakken. Hij kwam naar mij. Dikke knuffel! Ik stop ermee, dit was de laatste…zei hij. Ik heb gelachen en gezegd dat we binnen 2 dagen nog eens spreken. Inderdaad…. Er zijn al heel wat nieuwe plannen gesmeed.  Schatteke, ik ben supertrots op jou! Trots dat je vertrok en trots dat je aankwam! Shit happens maar wat je deed was super!
Wouter kwam even later.
Ik heb men ogen uit gekeken en weet niet eens wat ik ervan moet denken en vinden.
Wat ik zeker weet is dat… ik nog veel tijd heb! EN dat Hans en Wouter zeker ooit naar Hawaï gaan!
De vrijdag voordien gingen we naar de pasta party. Leuk om meegemaakt te hebben. Op zaterdag gingen we naar de inschrijving. Daar kon je allerlei leuke ironman spullen kopen. Hans wou me graag een kadooke geven. Ik had zo een dubbel gevoel… Een toffe T-shirt met I am training for ironman 2012. Maar wat als deze Lada het nooit zal kunnen? Neenee laat maar…geen kadooke.
Op maandag gingen we naar de awards-uitreiking. Ook leuk om al de profs eens te zien enzo.   

En waar ben ik nu mee bezig? Ik zou dolgraag begin september naar Keulen gaan om een ½ tria te doen. De eerste in men leven. Als ik nu elke week 1 km meer kan lopen is dat haalbaar.
Tussenin staan er nog wat kleine triakes (1/8, trio, ¼) op de planning. Als de ½ tria lukt droom ik van een marathon in het najaar. Misschien rustig Kasterlee omdat de ondergrond daar niet hard is…
MAAR…
Gisteren kreeg ik een mail van mijn huisarts. De botscan waar ik eerder over sprak gaf volgende resultaten: Men vermoedt opnieuw een stressfractuur in het 1/3 onderste van het rechter been en een klein letseltje links.
Mijn reactie hierop is dat ik geen stressfractuur heb in mijn rechterbeen. Ik zag de scan mee in het ziekenhuis en kon heel duidelijk de stamcelbehandeling zien in mijn rechterbeen. Dat letseltje links is “de stamp” die ik lijk te voelen. Eerlijk….ik heb gisteren gehuild vanaf dat ik de mail las om 23u tot 2u ’s nachts… Mijn hoofd draait een beetje door en weet niet wat te doen…. Wat met mijn plannen? Sinds ik dit voel heb ik al 10, 11, 12 km gelopen. Het gaat en word niet erger. Ik loop traag en niet vaak. Wat ik ga doen… ik denk erover na hoe en wat en ga hierover zelf beslissen maar…. Ik stop voorlopig nog niet! Wikken en wegen en balanceren maar… laat me een doel houden!
Kan/doe ik ooit een ironman? …

Toen ik vorig jaar in Viersel de 1/8 meedeed voor 2/3 (wegens loopblessure) wist ik 1 ding zeker.... Volgend jaar kom ik terug! Uiteindelijk besloot ik dat Viersel de 2de kwart triatlon zou worden.

Mijn doel: Aankomen bij de eerste 1/3 van de deelnemers.
1000m zwemmen in 20min
40km fietsen aan 32 a 33 km/u
10km lopen in 50 min
Hierin zit een klein beetje marge om nog te wisselen.
Rekensommetje bracht me op 2u26. Fingers crossed!

29 augustus was het zover...ik had er zin in en was er klaar voor, ik ging genieten!
98 dames stonden om 11u30 aan de start...of nog straffer ze lagen aan de start.
Zoals wel vaker.... PANG! Wacht even, ik moet nog op de start van men suunto drukken.
Ja start, we zijn weg voor 1000m zwemmen. Na iets minder dan 17min kwam ik als 26ste vrouw uit het water. Dit had ik niet durven hopen, yihaaaaaa en nu gas geven. Eerst mezelf nog uit dat pak wringen...daar is nog werk aan. Helm op en vanaf nu heb ik heel wat goed te maken. 40,6km vechten en flirten met de wind. Leuk!
Na dit onderdeel mocht ik als 13de vrouw men fiets terug in de wisselzone parkeren met de 7de fietstijd. 33,2km/u
Ik hou van lopen en ben o zo blij dat ik het eindelijk mag. Aan het begin van het seizoen had ik nooit gedacht een heel seizoen door te komen zonder stressfracturen en een stressfractuur wil in mijn situatie zeggen, einde seizoen. Nee hoor, Viersel is men laatste wedstrijd en ik sta er nog, dus ik loop er ook!
5 km lopen lukt me in 4min16 a 4min30. 10km moest me lukken aan 5min/km. Het werd 9,58km aan 4.30min/km. 12de looptijd.
Optelsommetje maakt (inclusief wissels) 2u15min17sec.
Doel? GESLAAGD!
Mede dankzij mijn supersupporters!!!! xxx

Een dagje na zo een wedstrijd ga je alles weer relativeren. Alles kan beter! Dit jaar heb ik supertevreden afgesloten maar dit smaakt naar VEEL meer! Ik kijk nu al uit naar volgend jaar.... mmmhhhhh wat ga ik volgend jaar allemaal doen???

Zondag 27 juni was het zover. Men eerste kwart triatlon. Brasschaat.
1500m zwemmen, 41 fietsen en 8 lopen was wat het werd. Op de affiche stond 1500, 40 en 10. Met de vooropgestelde afstanden had ik gehoopt op 2u40min.

Maanden denk je...dat duurt nog lang, nog tijd genoeg...en plots...is het dan zaterdag 26 juni! Whaaaaaa!!!! 
We gingen in de namiddag eens een kijkje nemen en de sfeer opsnuiven.
De E10 plas...niet mijn ding... Tinne en haar fobie hadden er niet veel zin in. Fietsen? Komt wel goed als de fiets heel wil blijven en lopen? Tja dat doe ik te weinig en te rustig om echt snel te kunnen zijn. MAAR we blijven heel en dat is het belangrijkste!

Zondag: PANG! oei wacht even men hartslagmeter moet nog aan! En zwemmen maar! Men fobie bleef aan de kant staan . Een half uur afzien in een put...waarom doe ik dit!? ! Voordeel, door het snikhete weer voelde het water goed aan. Na 25min40sec klom ik als 13de uit het water. Voor mij een nieuw record.
Recht blijven, lopen, wiggel waggel, pak half uitdoen, lopen, recht blijven, bril af, bril op, muts af, helm op, pak helemaal uit, schoenen aan EN GAAN! 1min51

Op naar 41 km trappen. DOORtrappen. Stayeren met 27 dames was zo goed als onmogelijk. 1 vrouw reed ruim 30km met me mee. Overnemen was voor haar zelden een optie. Dat dit geen smoesje was kon ik heel goed zien en werd ook bij het lopen duidelijk. Op zich vond ik het niet erg...ik weet liever van mezelf wat ik waard ben...stayer vind ik pffffffffff....
1u14min19sec    12de fietstijd

afstappen, lopen, helm af, schoenen uit, schoenen aan, pet op, drinkbus mee en LOPEN. Hoe lang dit duurde weet ik niet, zit mee in de looptijd. Naar mijn gevoel ging het vlot maar men stayermaatje was sneller weg.... 200m verder liet ik haar achter. Dit had ik niet verwacht. Lopen doe ik echt nog veel te ... plomp.
Van km 3 tot 6 heb ik afgezien. Gelukkig kleurde de supporters mijn dag en lach!!!
aan km 8 werd ik verzocht te finishen    ???? heuh??? oke dan...
41min04. 8ste looptijd. Blijkbaar hadden de anderen last van de warmte ofzo want 8ste had ik niet verwacht!

Resultaat....2u22min56sec.
Indien het lopen 10km was geweest had ik ca 11min langer onderweg geweest. Binnen de 2u40 dus ... ik ben tevreden. Smaakt naar meer.

Het was een leuke dag! Sportmaatje Ilse, teammaatjes en supporters,.... kleurde men dag.

Super om samen met iedereen dit te kunnen beleven en delen! THX

Hier wachten wij op onze baasjes Ilse en Tinne!

 Veel te lang geleden dat ik nog een verslagje schreef maar….hier ben ik weer… Nadat ik vorig jaar een paar trio-triatlonnetjes deed  en een paar 1/8 triatlonnetjes waarbij ik alleen zwom en fietste en bewust men loopschoenen thuis liet… had ik toch de smaak te pakken! De marathondroom waarmee alles ooit begon zit momenteel ergens ver opgeborgen. De scheenbenen beslissen er anders over MAAR ik heb er veel van geleerd en ook op deze manier een fantastische sport leren kennen!!! TRIATLON!

Het seizoen werd gestart op 9mei in Geel. De eerste 1/8 triatlon waarbij ik kon zwemmen, fietsen EN lopen! Hoewel er door het koude weer tot de dag zelf getwijfeld werd of zwemmen wel mogelijk was. Jaja het werd toch een triatlon. 13,8°C was het water. Brrrr.
Heel veel bekende, speciale en belangrijke mensen waren er die dag. Anita, Bart, men ouders, de broer en vader en nicht van Lieven, Ilse, Stef, heel wat FM leden,……… SUPER dat jullie er waren!!!
Op zich viel het zwemmen mee. Voor het eerst zwom ik een wedstrijd met een wetsuit. Fietsen ging vrij vlot hoewel ik het heel moeilijk vond om in te schatten hoever ik tijdens het fietsen kon gaan. Vroeger was dat men laatste onderdeel en maakte het dus niet uit hoe ik uiteindelijk van men fiets zou strompelen J … nu moest ik nog lopen… al een jaar zat ik te wachten op dit moment. Ik zou genieten van die 6,4km DACHT IK! Niets was minder waar…krom liep ik van de steken in men zij!!! Afzien! Nee eigenlijk was ik niet tevreden van men dagje maar ja uitblinken tijdens je eerste tria is er wel wat over zeker.
Daarna was het tijd voor de ¼ tria. Leuk om ook Lieven in actie te zien… tijdens een tria he. Zijn resultaat was mooi! Super! Het was een leuke, mooie dag samen met vrienden, kennissen, familie,… die van heel het land naar Geel gekomen waren.

14 dagen later was het net als vorig jaar WOERDEN waar Ilse, Stef, Gerry en ik op pinkstermaandag aan de start stonden. Deze keer deden men maatjes de 1/4trio-tria. Ik deed terug 1/8. Weer een aantal famillieleden en vrienden kwamen supporteren. SUPERHARD BEDANKT! Lieven en Guske steunde me enorm. 500m zwemmen, 20km fietsen, 5km lopen. Deze keer had ik enorm goed geslapen, het was supermooi weer en ik had er zin in. Na 1u13min12sec stond ik aan de finish. Het werd een 10^de plaats. Aandachtspunten zijn nu zwemmen en wisselen…daarvan kan ik nog veel leren.

Mhhhh….het is een zalige sport!

Wat een titel...en toch zit er waarheid in.
Vandaag was ik in Mol. 2 redenen.
De webloglopers hadden er een weblogtraining en er was 1/8 triatlon.
Leuke fietstocht naar daar, een deel samen met Bart Rosseel. Op het domein van het zilvermeer gingen we op zoek naar Blogger en facebooker Wim... GEVONDEN! Een paar weken geleden plaatste ik een oproepje op FB of iemand in Mol met de trio-tria wou lopen. Zo kon ik zwemmen en fietsen en zat het risico er niet in dat ik daarna nog 5 km stukken zou maken. Intussen ben ik wel slim genoeg maar toch.... Het werd een enorm leuke dag! De eerste dame finishte net voor ons. Nog geen resultaten te vinden op de site.

Na de wedstrijd bezochten we nog even de Weblog-eterkes! Terecht, jullie hadden het verdiend!!! Tof jullie allemaal nog eens te zien.
De babbel met Tien zorgde voor deze titel. Tien zei me dat hij het knap vindt hoe ik met die blessures omga en hoe ik in andere sporten men ei kwijt kan....
Anderhalf jaar geleden zei een vriend van me....jij gaat ook nog wel triatlon doen. Ik lachte en heb hem gek verklaard. Nee grapje, dat is overdreven, dat zou ik nooit doen
En kijk wat ik nu doe???
Ik dank zo veel aan die stressfracturen en aan die operatie!
Zoals....
ik weet wie men echte vrienden zijn!!! En dat zijn er best veel... THX! (Diegene die daar bij horen weten dat heel erg goed denk ik)
Ik weet op wie ik kan rekenen en die personen kunnen dat ook op mij.
Ik leerde naar men lichaam luisteren en omgaan met pech. Net dat ene wat ik zo graag doe (lopen) kon niet, maar heeft het zin te treuren. HUP....er zijn nog andere dingen en je vindt vast wel iets wat meevalt. Intussen fiets en zwem ik. Nooit gedacht dat ik dat graag zou doen! Ook heb ik een paar inline-skates gekocht. Op die manier inline-skate ik ca 1x per week met men maatje Petra. Ons inline-skate middagje is gewoon een heeeeeeeel gezellige babbel en intussen zijn we goed bezig!
Dit jaar leerde ik triatlon kennen en ik laat het nooit meer los! mmmmmhhhh!

En....lopen komt vast wel weer.
REMEMBER???
http://www.youtube.com/watch?v=CZDm7UH7suA