10-07-13

IRONMAN

De laatste jaren was ik een aantal keer supporter tijdens een Ironman of Hel van Kasterlee. Deze wedstrijden leken me op gebied van “der-moet-nen-hoek-af-zijn-om-dit-te-doen” te vergelijken. Telkens als ik de deelnemers zag finishen dacht ik… OMG dit is er over!!! 80% leek me daar als een puinhoopje in te storten,…

2 jaar geleden, toen Hans deelnam aan Ironman Frankfurt waren er T-shirts te koop “ironwoman” en “I am training for IM”. Ze waren leuk en mooi en Hans had me er graag eentje zien kopen maar ik kon alleen stiekem een traantje weg pinken want met mijn zwakke botten zou mij dat nooit lukken. De week voordien werd er nog een botscan gemaakt die aantoonde dat mijn pootjes heel breekbaar zijn.
Toen ik een paar maanden later mijn eerste en tot nu toe enige halve tria deed dacht ik nadien… laat me dit maar een paar jaar doen om dan misschien OOIT eens een hele tria te proberen.
Sportmaatje Ilse zei me een dik jaar geleden… ik wil volgend jaar een Ironman doen! Ik heb gelachen …. Doe maar!
Vorig jaar in Lanzarote begon het toch te kriebelen! Die sfeer, die angstaanjagend, bangelijke, veel te drukke, slagveldachtige zwemstart maakt indruk (hoewel ik er niet tussen wou liggen hoor!!!!). Die sfeer bij de aankomst,….
Hans en Ilse zouden beide in 2013 deelnemen aan Ironman Frankfurt. Ikke aan de kant toekijken??? Toch maar niet! We gaan ervoor, besloot ik zonder al te veel nadenken.
Tijdens marathon der noorderkempen 2012 bewees ik nogmaals dat de wil meestal sterker is dan de carrosserie… pffff…. Die Ironman zou beslist moeilijk worden! Heel blijven was absoluut de boodschap! Voor heel deze uitdaging besloot ik om in zee te gaan met een trainer. Om goed te doseren en verstandig te trainen lijkt me dat het beste. Maar ook voor Fit for life Coach Nick Baelus is het vast moeilijk geweest om in te schatten hoe zwak de pootjes waren.
Eind 2012 zijn we dan stilaan begonnen. Ik leek bergen tijd te hebben!
Tot ik eind maart met de koersfiets een saltooke (of zoiets) maakte…. Een gebroken sleutelbeen en 4 gebroken ribben verstoorde de “pret”.
But the show must go on!!! Na een paar dagen deed ik zoveel mogelijk trainingen verder op de rollen en de crosstrainer. Leuk is anders maar met dit doel was de motivatie wel aanwezig.
½ tria Brugge was een mooie test maar Ilse en Hans “verboden” me te lopen! Ze hadden gelijk. Ik deed de tria dan samen met Hans. Hij liep. Leuke dag en met een goei gevoel naar huis.

Die bergen tijd vlogen voorbij en voor ik het wist zaten we in de auto richting Frankfurt!!!
Nog een mailtje van de organisatie dat begon met:

DSCF5345.JPGDear athlete,

there are only some days left to your personal „longest day of the year“. Preparations are being made, important training sessions need to be done and race day will come more and more into focus.

Whaaaaaaa!!!! Ik kon nog wel een paar maanden gebruiken vond ik!

Met een hele ploeg TOP supporters waren we! Bangelijk.

Vrijdag de spullen ophalen (startnummer, wedstrijdzakken,….), zaterdag de fiets en gevulde zakken binnenbrengen, op tijd in de nest en zondag om 4u ging de wekker!
Dit was echt! Ik geloofde het allemaal niet echt, ik onderging….klaarmaken, eten, de bus in richting zwemstart. Daar nog een uurtje tijd om mijn fiets klaar te maken. En hele picknick repen, gellekes, drinkbussen mee, dan nog een enorme file aan de Dixi-WC’s. Allemaal stress??? Jawoel!!!
DSCF5386.JPGWachten, wachten, wachten….intussen al aanschuivend mijn wetsuit aantrekken. Ilse die een stuk achter me riep. Daarna samen naar de zwemstart.
Ik heb me helemaal aan de buitenkant gelegd. Zwemmen is niet mijn ding en nog wat kloppen aanpakken kan ik missen. Nog 3 min….. knal! We zijn weg!
Ik zwom waarschijnlijk veel meer meters dan moest, daar aan de buitenkant maar het voelde goed. Geen massa, geen kloppen en eigenlijk ook geen stress….een goei gevoel! Nooit gedacht dat ik het ging zeggen maar het zwemmen was leuk!!
WP_20130707_021.jpgNa 1u15min kwam ik tevreden uit het water. Zonder sleutelbeenbreuk had het misschien iets sneller gekund maar ik was supert evreden. Het doel was om na 1u30 op de fiets te zitten en binnen de 12u alles af te “werken”. Mijn wissel deed ik ook rustig. Even via de Dixie-WC, dan de wetsuit uitdoen, wat eten, wat zonnecreme, helm op, schoenen aan en weg. Goed voor 7min “tijdverlies”.

Hup, op de fiets voor 180.2 fiets-km’s. Mijn doel was 6u fietsen. Hartslag bleef ca 10 slagen onder wat mocht maar ik vond mijn tempo wel oké en….er kwam nog veel vandaag dus besloot ik mezelf geen pijn te doen.  Na de eerste toer (ca 110 km) wist ik dat het goed zat. 6u fietsen zou vlot lukken. Tijdens ronde 2 begin je dan te denken en te dromen (x km’s binnen de 4u, Y km’s binnen de 5u,…. en de dromen bleken steeds haalbaar J. Ik zag bijna elke fotograaf, alle enthousiaste Duitsers,…. Wat een sfeer! Er zaten een paar hellingen in het parcours. Eentje met kasseien. Als Belske zijn we dit blijkbaar toch iets meer gewoon. Tandjes bijten in de Ardennen heeft wel zijn nut gehad. Plesjaaaaant!
Na 5u49min gaf ik “mijn machien” af in de wisselzone.
Een wissel van een kleine 3min. Ook dit kon sneller maar ja….

DSCF5404.JPGLopen….Let the game begin!
Ik hou van lopen….maar ook na 3.8 km zwemmen en 180 km fietsen??? En ca 29°C??? We zullen wel zien. Tegen die warmte kan ik normaal echt niet tegen. 4 toeren lopen. Ca 3 a 4 km voor het einde van elke loopronde kregen we een rekker om onze arm om zo te kunnen controleren of je wel echt 4 ronden loopt. Zie ik dat er ook fluo-groene rekkers zijn!!! Dus ikke gelijk naar die kleur he…. Nope, die krijg je pas de 4
de
ronde. Er zat dus niets anders op dan te blijven “goan” tot ik een groene rekker kreeg he!
Tot aan het lopen hield ik me netjes aan de sportvoeding die ik vooraf had uitge-diëtist. Tijdens het lopen had ik mijn mam en pap ingeschakeld om me elke loopronde 2 flesjes sportdrank te geven. Ze deden het super! Gezien de warmte was dit een absolute must! Na zoveel uur sportdrank kwam die er stilaan langs mijn oren uit maar de diëtist in me verplichtte me te drinken. Gellekes,….konden me echt niet meer bekoren. Af en toe deed ik nog braaf wat moest maar de zoute stokjes en tuc koekskes hebben ook wel een paar keer gewonnen! Lekker, echt lekker! LOL. De flesjes sportdrank wegwerken om dan weer in elke hand een ijsblokje te steken en water over mijn hoofd te gieten.
En het lopen bleef, mede dankzij de super-supporters van het thuisfront LEUK! Alleen ronde 3 en vooral 4 werden de benen loodzwaar maar het tempo bleef redelijk. De hartslag bleef nog steeds netjes 135 a 150. Deze nam naar het einde toe niet af door vermoeidheid, ik voelde me goed.
Met de groene rekker op zak mocht ik naar de finish! SMILE na 11u en bijna 9min was ik er. Ik heb triatlon geen minuut gehaat, de carrosserie bleef heel en ik ben super tevreden! Dit smaakt naar meer!!!

Zot zijn doet lang niet zoveel zeer dan ik dacht.
Ook Hans en Ilse deden het supergoed. Het was een prachtweekend voor mij. THX Hans, Ilse, Nick, alle supporters,……………. iedereen!!!

DSCF5331.JPGtinnehans.jpg

10:04 Gepost door EndorFientje | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

26-08-12

Everything happens for a reason???

Beter laat dan nooit….

Ze zeggen wel eens 3de keer goeie keer maar voor mij was dat duidelijk niet van toepassing. Marathon der Noorderkempen zaterdag 7 juli 2012. Ik begon er vol goede moed aan! Na een km of 5 zei ik aan mijn sportmaatje Ilse dat mijn linkerbeen er niet veel zin in had. Mijn bovenbeen voelde wat stram en stijf maar meer dan dat was het niet. Het tempo wat ik voor ogen had lukte ook wel met een stramme poot. De eerste 5km was het veel te warm voor Tinne maar na 5km draaide het weer 100% om….emmmmmers regen! Ocharme voor Ilse, die me op de fiets begeleide. Voor mij was die verkoeling wel welkom. Tot ca 17km was het pootje vrij stabiel maar van km 17 tot 37 werd het steeds erger. Aan km 29 heb ik nog een pijnstiller gevraagd aan supporters Els, jack en Robbe. Geen Dafalgan bij maar ze hebben deze toch tevoorschijn getoverd! Merci!!! Alles geprobeerd maar niets leek nog te helpen. Mijn tempo kon ik moeilijk houden. Van 5min/km ging het vaak naar 5.20 a 5.30. Grrrrr en terug naar 5. In mijn hoofd was alles nog zo fris maar dat linkerbeen? Van 2de dame ging ik na ca 32km naar 3de, even later naar 4de en 5de. Na 35km liep ik nog 7min/km. In het dorp van St.Lenaarts kreeg ik na 37km de ene voet echt niet meer voor de andere. Stappen…. Maar zelfs dat was niet mogelijk! Mijn been leek helemaal hard, verzuurd. Nog wat mee geschud…. Tegen de EHBO-mensen die daar toevallig stonden zei ik “je denkt toch niet dat ik bij jullie ga stoppen he”. Ze lachten en ik probeerde er vandoor te gaan. 3 stappen….nog eens….nog eens…. Nog een bevoorrading…neem een banaan mevrouw daar zit magnesium in. J Ook de banaan kon niet meer helpen J. Ilse reed met de fiets door naar Rijkevorsel en Els, Jack en Robbe namen me mee in de auto. In de douche en bij de massagetafel geraken waren een ramp maar moest lukken. Nog een paar uur blijven hangen in Rijkevorsel. Ik had verdorie 2de dame kunnen zijn! Maar je hebt niets aan HAD en ALS…. Het was niet gelukt. Door die stijve, stramme poot. Toen ik maandag nog de ene voet niet voor de andere kreeg liet ik de dokter komen. Stijf en stram zei ook hij.
Ik heb enorm gezocht naar oorzaken en fouten…waarom gebeurde dit?
 Na 10 dagen kinesist nog stijf en stram??? Een echo dan. Mevrouw ik zie niets zei de specialist. Toen ik de huisarts belde met dit nieuws werd hij ook even stil. Pfff Tinne….die stressfacturen zaten toch in het verleden steeds in je scheenbeen he? Ik heb sinds 2 jaar een andere huisarts. Hij kent het verhaal maar maakte het niet zelf mee dus… jaja dokter steeds in mijn scheenbeen. We besloten toch samen om een botsccan te nemen. Ik wist hoe laat het was…. Na 2 weken manken zagen we een serieuze stressfractuur in linkerdijbeen maar ook de rechtse zag er niet zo netjes uit (waar ik niks van voel).
Ongerustheid bij de huisarts. Ik moest hiermee verder voor onderzoek! Pffff ik heb de laatste 7 jaar te veel ziekenhuizen en specialisten gezien en ze vonden niks. Ik had er geen zin in maar liet me toch maar overhalen.

Zelf ging ik ten raden bij Luc van Lierde en Karel Pardaens. Bedankt voor jullie raad en verhaal!!!

Een week later zat ik bij orthopedie in Turnhout bij dokter Hofkens. Hij maakte een gewone RX van mijn dijbeen. De barst is ook daarop duidelijk te zien en wat erger is….hij liet me zien hoe “dun” de cortex (schors of buitenkant) van mijn bot is. Ook hij verwees me verder naar Endocrinologie waar ik 2 weken later terecht kon. Al 7 jaar schreeuw ik van de daken dat dit een hormonale oorzaak heeft en nu gaan ze me geloven! Blij en ook teleurgesteld…. Teleurgesteld over de voorbije 7 jaar. Enfin, bloed en urine worden momenteel verder onderzocht. Afwachten tot 21 september. ALS ze iets vinden is de vraag….kan er iets aan gedaan worden? Als ze niets vinden lopen alle sporen weer dood.

Intussen zijn we een week of 7 na de marathon. Stappen gaat nog steeds moeilijk. De specialist heeft me aangeraden de eerste weken met krukken te stappen om een plotse, volledige breuk te voorkomen. Momenteel gaat de ene dag wat beter dan de andere maar het ergste is wel voorbij. Fietsen en zwemmen en aquajoggen mag en kan. We zitten dus niet stil.

Vrijdag kreeg ik een brief van het ziekenhuis dat de Orthopeed voor onbepaalde duur afwezig is. Heel erg jammer. Hopelijk niets erg met hem. volgende week eens raad vragen aan de huisarts...wat nu??

C U soon!

11:18 Gepost door EndorFientje | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

11-03-12

Marathon 2 in Maasdam

Wat doe je de week voor een marathon…. RUSTEN! En dan begint het he….dan val ik in een gat….dan ga ik op zoek naar nieuwe doelen. De marathon is nog niet gelopen en ik mis het al. ZAAAALIGE lange duurlopen! Mijn kopke heeft in de loop van de jaren geleerd dat ik triatlon ging doen in plaats van marathons lopen. Ik moest me daarbij neerleggen. Maar na Geldrop is het moeilijk. Met 2 a 3 keer per week lopen lukt het! Deze week ging ik fantaseren, domme dingen denken. ANTWERPEN? 22 april? Mmmhhhh…. Hans en Ilse keken afwijzend of bedenkend… Maar goed…. Straks meer hierover.

Zaterdag 10 maart! Noem het een gelukkige pechdag of een pech geluksdag….
Ik ben een van hen die geen marathon durft lopen op de sinaasappels, bananen, cola die de organisatie aanbied. (sport)diëtist heet dat
J. Graag de spullen die ik getest heb tijdens training. Zou ik dat niet doen dan vrees ik dat men hoofd al zorgt dat men maag omdraait. Sportmaatje Ilse zag het wel zitten om met haar fietske mijne picknick mee te nemen! MERCI!
Gepakt en gezakt vertrokken Ilse en ik naar Maasdam. Luchtgitaar (of drumstel) en MP3 mochten ook niet ontbreken! Een paar kilometer voor we daar toekwamen merkte ik plots dat we achter Koen Vansteenkiste reden. Samen met hem de weg gezocht. Op de parking werd ons een gang aangewezen. Deze was echter vol. In het gras dan maar? Die ondergrond leek wel heel modder/leem achtig….even verzetten….maar Koen bleef achter! De opwarming begon met BMW-duwen! :-P

Een paar maanden geleden maakte ik een schema (op internet) met als doel 3u45min. De vorige en eerste marathon liep ik in iets meer dan 4u07min. Onder de 4u zou mooi zijn vond ik. Tijdens het maken van dat schema kon ik kiezen voor een aantal trainingen per week. Het minste was 4, maar dat is onmogelijk voor mij. Ik koos er wekelijks 2 a 3 uit. Toen ik 2 weken geleden 12km liep aan 5min20/km wist ik zeker dat dit onmogelijk was!!! Dus, we zien wel, onder de 4u moet lukken. Maar op zo een moment kan je altijd meer…niet??? :-S
11u: START!
De eerste km’s waren te snel maar ik ging ervan uit dat als ik terug zou afzakken naar 5min20 a 5min30 ik niet zou boeten voor die eerste km’s. Na een 10tal km’s zei ik aan Ilse “dit tempo zal wel gaan zakken maar deze hartslag kan ik aanhouden”. Ik besloot dat te doen. Over de eerste 10km was ik tevreden. Ook eten en drinken verliep volgens plan. Tussen km 15 en 25 wel een beetje last van krampjes/steekjes in mijn zij maar door wat op de ademhaling te letten was het te doen.
We moesten 2 toeren lopen. Ruim de eerste helft stond de wind tegen. Eigenlijk ideaal, te weten dat je de laatste 10km niet tegen de wind zal moeten boksen. Het eerste deel (1/2 marathon) liep ik in ca 1u49min. En toen kwamen we terug in de wind. Ik zei tegen Ilse….nu gaat het beginnen. Maar ik hield het tempo mooi tussen 5min15 en 5min30. Ilse, de MP3 en het luchtdrumstel hebben me enorm geholpen en enorm veel plezier bezorgd!!! De laatste 3 km wou ik eruit halen wat er nog in zat. Geen idee of het vatje af zou zijn maar ik wou proberen. De MP3 die door Hans voorzien werd door KNALSCHIJVEN deed me verder dartelen. De man die na ca 25km met ons meeliep zei….LOOP JIJ MAAR VERDER! BEDANKT! …. Jaja die man moet ook wel gedacht hebben toen ik aan Ilse riep, al lopend tegen de wind en mee”zingend” met de MP3…TOMMEKETOMMEKETOMMEKE wat doe je nu! ;-)  Ik slaagde erin de laatste 3km nog vlot 5min/km aan te houden. Deel 2 liep ik ca 1u47min. Ik liep een paar keer met kippenvel, rillingen van ongeloof, ik kan en mag lopen!!!!
De officiële tijd heb ik nog niet maar moet 3u36minen een beetje zijn.
ILSEenTinne.jpgOké er waren maar 3 vrouwen maar ik werd de eerste. Dus even vragen of ik ergens tijdig moest zijn voor….voor…een bloemeke ofzo? Jaja om 15u zeiden ze... We hebben een bekertje voor u.
Fiets inladen, snel omkleden en terug.
15u? Niks…. 15u30….niks…. 16u …. Prijsuitreiking heren. 16u15 prijsuitreiking teams.
Euhhhh…. Dan toch maar even gaan vragen. OHHH SORRY VERGETEN! De man wou het bekertje nemen maar …. Euh…. Weg? Kwijt? Ik kreeg wel mooie bloemen en het bekertje zal nog wel goedkomen werd me verteld.
Allemaal niet belangrijk maar toch een beetje jammer.
Het was een superleuke dag!
En de scheenbeentjes….die prikkelen wel wat vandaag. Een weekje rust zal hen goed doen. Ze hebben het verdiend!

Tijdens het lopen ben ik gaan twijfelen. Antwerpen is inderdaad niet verstandig. Hans liet me vorige week verstaan dat ik te veel gepland heb dit jaar. Ik zou iets moeten laten vallen. Normaal wou ik 8/07 de duatlon memorial Benny van Steelant meedoen. Ik overweeg nu om deze te laten vallen en 7/07 de marathon der Noorderkempen te lopen. Ik weet het nog niet. In het najaar zeker naar Eindhoven! C U?!

15:48 Gepost door EndorFientje | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

27-11-11

EN toen ging de wekker!

Zondag 27 november 2011 6u30…. EN toen ging de wekker!
Nee, het laatste deel van deze zin ga ik aan het einde niet herhalen, deze dag is echt!
Om 10u zou ik men eerste marathon gaan lopen. marathon.jpg
7 jaar heb ik hiervan gedroomd. 7 jaar gesukkel van de ene naar de andere stressfractuur en van de ene naar de andere dokter (de ene al begripvoller en beter dan de andere). Jammer genoeg had geen één van hen echt een oplossing of een oorzaak maar allemaal samen lieten ze me inzien dat …. dat… ik niet echt gemaakt ben om te lopen… OF toch??? Toen ik er begin september in slaagde om (met een kleine stressfractuur) mijn eerste halve triatlon uit te doen stond mijn besluit vast. NU GA IK DOOR! Als ik met 2 looptrainingen per week aan het einde van een tria nog ½ marathon kan lopen dan….dan….   ;-)
Tegen beter weten in begon ik de afstand op te bouwen. Mijn langste duurloop duurde 2u44min, 27km maar dat 42,196km volhouden???? Ik wist niet echt waar ik vandaag voor stond. Mijn lieve schat Hans zou met de fiets meerijden en me voorzien van drinken en vloeibaar eten (gellekes). Hoe, wat, wanneer en hoeveel had ik natuurlijk zelf uitgedokterd… of uitgediëtist.
Om 8u15 vertrokken we richting Geldrop. Iets na 9u waren we daar. De ene na de andere bekende snoet! Superleuk om jullie allemaal weer te zien! Wim en Paul namen het risico om met me mee te lopen. Bedankt Heren, zonder jullie was ik zeker een minuut of 7 langer onderweg geweest.
Zand, boomwortels, losse heidegrond met hier en daar een hellinkje (het leek vaak alsof ik door de duinen liep). Na 8 km een bekend gezicht…ILSE!!! Merci maatje dat je vandaag voor mij heel dat bos doorkruiste!!! Na 8km begon men knie te zeuren. Ik wist dat dit zou gebeuren maar zo snel al? Ik kende veel verhalen van lopers die na 30 a 35km de man met de hamer tegenkomen. Ik wist niet wat me te wachten kon maar ging er vanuit dat ik die man er wel af zou lopen maar een frictieknie kon me wel de das omdoen. Grrrrr….. Na 20 km even gestopt voor een plasje. Dit was niet echt nodig maar het voelde alsof men kous niet goed zat aan men rechter grote teen en ik wou toch even kijken. Te laat, niks mis met de kous dus zal het wel een blaar zijn. Een wandelaar wist te vertellen dat ik als 3de dame liep. Heel de tocht wisselde ik van de 3de naar de 4de plaats. Rond de 30 km heb ik inderdaad zwarte sneeuw gezien. Fysiek ging alles nog vrij goed maar met een lastige knie door los zand, open heide, bergje op en bergje af (of zandhoop), stevige wind en regen…..grrrr…. even zwaar en toch was het net of dit het was wat me een kik gaf! Zo voelt dat dus en nu mag ik het zelf eens voelen. Al bij al ging alles vlot. Drinken lukte, maag vond alles oké en men tempo was eigenlijk ook beter dan ik dacht. De laatste km nog even doorgaan ;-) een welkomscomité West- en Oost-Vlaamse kwebbeltjes wuifde me toe!!! SUPER!
De bocht om, een finishboog en ons Ilse er achter! 4u en bijna 8min.
Heel tevreden! Alles voelt wat stram. De knie gaat meevallen. Een megabloed blaar op men grote teen MAAR geen pijn aan de scheenbenen! Dit smaakt naar meer.
De eerste maar zeker niet de laatste en deze keer ga ik geen 7 jaar wachten. Nu eerst wel even rust.

YIHAAAAAAA!!! (deze moest er even bij)

17:47 Gepost door EndorFientje | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |

05-09-11

Worden kleine meisjes groot???

Misschien…maar alles op zijn tijd zeker? (en echt groot zal ik nooit zijn)
Een seizoen vol kwaaltjes (frictiesyndroom, ontsteking lies, mini stressfractuur)…
In de winter een frictiesyndroom aan men knie door een kapotte MTB-pedaal, daarna een ontstoken lies door een ren-je-rot uitbarsting (eigen schuld). Na het clubkampioenschap in St.Laureins zag ik het terug zitten! Ik kon 10 km lopen
J
langzaam maar zeker. Graag had ik dit jaar men eerste ½ tria gedaan in Neerpelt maar dat was te vroeg. Hans stelde me Keulen voor. 4 september.
Als ik na St.Laureins elke week 1 km meer zou kunnen lopen moest het kunnen! Ik zag het zitten… Tot ik een kleine 2 weken na St.Laureins twijfels kreeg. Ik had geen pijn tijdens het lopen maar het gevoel alsof ik een dag voordien men been gestoten had…ik kon er alles mee. Toch wou ik bevestiging, ik wou weten hoe men benen er intussen na jaren stressfractuur-leed uitzien. Een botscan…eigenlijk was ik er heel gerust in, gewoon even een controle voor de GO! Tot ik 10 dagen later van de dokter te horen kreeg dat er inderdaad een mini-barst in men been zit. Men wereldje was te klein! WAAROM??? Ik wou alles laten maar vroeg de dokter toestemming of ik naar Keulen mocht. Hij hield me niet tegen. Ik bleef 1 a 2 keer per week traag en voorzichtig lopen tot een max van 18km. Men eerste ½ tria moest lukken!  Nog 2 rustige trainingsweken doorworstelen…pffff.
Zaterdagnamiddag vertrokken Hans en ik naar Keulen. Eerst startnummer,…  ophalen en fiets al in de wisselzone parkeren
J
, de sfeer opsnuiven…. ZENUWEN!!! De laatste dagen was ik niet echt te genieten denk ik. Zondag werd er slecht weer voorspeld. Regen, onweer,…
Zondag “rustig” opgestaan en nog gaan ontbijten in het hotel. En hup … op naar wisselzone 1 waar men fietske al stond te lachen. Ik was er niet gerust in…aiai da zwemmen….aiai wat als ik plat rijd? Een startschot en we waren vertrokken. Naar de boei zwemmen ging redelijk goed hoewel ik vaak weggeduwd werd. Terugzwemmen viel me tegen omdat ik niet echt “een comfortabel” plaatsje kon bemachtigen.1900m, na 33min42 was ik uit het water. Aangezien ik vreesde hiervoor 40 min te moeten worstelen was dit een enorme meevaller. 90km fietsen was leuk! Ik heb me hier echt geen pijn gedaan en merkte al snel dat er meer in zat dan een gem. van 31 à 32km/u. Het werden 92,4 km aan 34,4. Tijdens het fietsen kwam ik Hans regelmatig tegen. Super, lieverd, dat je overal was en met de auto op zoek ging van wisselzone 1 naar 2! (een hele opdracht als alle wegen afgesloten zijn, omleidingen heel onduidelijk en parkeren vaak bijna onmogelijk).Ik zat ca. 2u40 op men nieuwe fietske. Na 3u21min begon ik aan 21km lopen. Eindelijk…nu lopen….hetgeen ik het liefste doe. Ik droomde vorige week van een totale tijd van 5u30. Heel misschien 5u25. En dan begin je te dromen… Zou 5u15 haalbaar zijn? 5u20?
2 toeren lopen. 4 keer een brug over. Bij het naar beneden lopen van de eerste brug moesten we zigzag in hoeken van 360° afdalen. Niet leuk lopen. Nog wat kasseien tussendoor. Brug 2 oplopen…jaja daar hadden we een wenteltrap van beton een meter of 4 omhoog. Boven op de brug gekomen ging het nog brug-op! Einde ronde 1 zat ik er eigenlijk echt wel door. Als ik nu de tijden zie heb ik de eerste 5km sneller gelopen dan de rest maar het verbaast me dat ik daarna toch nog redelijk hetzelfde tempo heb kunnen houden. Geen mooi tempo hoor, maar dat kan niet met zo weinig training. De 2 de ronde ben ik echt doodgegaan. Een maag die alle sportvoeding-smurrie totaal beu was! En men lies begon ook te protesteren. Bijna 18km en 5u bezig in totaal. Maar ook die trap en die brug nog. Ik liep iets minder dan 2u. Het werden 5u20min43sec. Supertevreden! En zeker voor herhaling vatbaar.
37ste van 151 vrouwen. 10de van 23 vrouwen in mijn leeftijdscategorie.


Ik kom er vanaf met een bloedbleintje op men 2de kleinste teentje J, een lastige lies en 2 stokstijve benen! Van mijn scheenbenen GEEN last!!!
Tijdens het lopen heb ik gedacht:
- zwemmen viel mee, fietsen was leuk maar LOPEN heb ik gehaat!!! Dat had ik niet verwacht. Rede 1 men maag wou niet meer maar daar kan ik volgende keer wel wat aanpassingen aan doen. Rede 2. Na 4u30min (ongeveer) was het vaatje af. Daar kan ook aan gewerkt worden.
- Voor mij nog geen volledige tria volgend jaar. Eerst wennen aan de halfkes!
Nu minstens 1 week a  10 dagen siësta. Daarna zitten er wel al plannekes in men hoofd maar eerst kijken wat men lies/heup de komende dagen doet.

16:21 Gepost door EndorFientje | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

28-07-11

Door de ogen van een “klein” meiske….

Lang geleden dat ik hier nog iets schreef. Misschien veel te lang… maar vorig weekend besloot ik dat dit echt wel de gelegenheid was om nog eens een blogje te schrijven.
Wat er aan dat weekend vooraf ging:
een bezoek aan mijn nieuwe huisarts. Sinds een weekje twijfel ik weer aan mijn scheenbenen. Niks ergs…als ik loop heb ik het gevoel dat ik tegen men linkerbeen de dag voordien een stamp kreeg. Deze keer wil ik liever vroeg dan laat zijn dus even naar de dokter. Hij luisterde naar mijn verhaal en bekeek alle voorgaande onderzoeken (botscans van stressfracturen, bloeduitslagen, sportgeneeskunde Leuven, stamcelbehandeling, gynaecologen, …). Hij vertelde een verhaal over een schoolkameraad van hem. Een heel goede loper die steeds beenvliesontstekingen kreeg. Die kameraad had ooit tegen mijn huisarts gezegd: “ik heb de fysiek van een Ferrari maar de carrosserie van ne Lada”. Ik begreep de boodschap, hoewel ik ze niet wou horen! Nog 1 onderzoek kon ik doen. Een DNA onderzoek in Leuven om te kijken of ik een erfelijke botaandoening heb. Zelf vroeg ik om een botscan. Ik wou graag weten waar ik sta.
Oké. Dinsdag botscan.
Zoals gewoonlijk kon ik meekijken op een scherm. Op men rechterbeen zag ik duidelijk de sporen van de stamcelbehandeling. Links zag ik niks!!! Doodgelukkig!
Woensdag naar Leuven. Afdeling Erfelijke aandoeningen.
De prof denk niet dat ik deze botaandoening heb maar kijkt het na. Mijn ouders kwamen 33 jaar gelden ook bij hem omdat ze een kindje moesten afgeven door een open buikje. De prof vond het dossier van toen nog en ging zich over andere dingen vragen stellen. Wordt vervolgd… maar ik zal nog tot september moeten wachten op resultaten.

Vrijdag 22 juli vertok ik samen met Hans naar Frankfurt. Hans zou daar zondag 24 juli zijn 7de volledige triatlon doen. Spannend! Bovendien hoopte hij en onze (team)maat Wouter, een goede prestatie neer te zetten en zich beide zo te kwalificeren voor Hawaï. Zaterdag gingen Hans en Wouter een uurtje losfietsen. Intussen zou ik 12 km rustig lopen op het loopparcours van de ironman. Jaja mijne Lada liep een toerke in Frankfurt! Traag maar alles voelde goed.
Toen ik terug aan het hotel kwam waren Hans en Wouter al terug. Gevallen tijdens het fietsen! Ik dacht dat Wouter me iets aan het wijsmaken was, tot ik een arm zag vol bloed. Vanaf toen hing er een rare sfeer. Twijfels, donkere gedachten, droevige en schuldige gezichten,… De sfeer was ver weg. Een schuldgevoel is nergens voor nodig. Dit kan iedereen overkomen.
Wouter ging zijn wonden schoonmaken en Hans wou even proberen lopen. Wouter voelde zijn nek en schouders en arm. Hans zijn knie en elleboog. Op een klein plooifietske fietste ik naast Hans toen hij probeerde los te lopen. Yep de knie wil! MAAR de elleboog. Die werd elk uur pijnlijker en onbeweeglijker. De zus van Wouter kwam tegen de avond toe. Annelies is kiné en stelde voor de elleboog te laten rusten nu en ’s morgens te proberen er terug beweging in te krijgen. 21u30: tijd om te gaan slapen. Om 0u merkte ik dat Hans wakker lag. “Schatteke ik kan niet starten morgen, ik kan niet zwemmen, levensgevaarlijk met 1 arm”. Wat zeg je dan als Schatteke??? Mijn lieverd heeft hier maanden voor getraind, gerust,… het weekendje en de ironman zijn ook niet gratis…we zijn hier nu… Ik zei: Annelies heeft gezegd dat je die arm nu moet laten rusten. Je bent vandaag gevallen, toch normaal dat alles stram en stijf is na 2u slapen!? Beslis aub niets om 0u, probeer te slapen. Beslis morgen om 6u30 of je start. Niet eerder.
Om 4u ging de wekker. Annelies kwam de mannen nog wat “oplappen”.
5u vertrokken we naar de bus. 6u15 waren we aan de eerste wisselzone. Er hing spanning in de wisselzone. Alle atleten druk in de weer. Deze kleine mossel stond aan de andere kant van het hek naar haar ventje te kijken. Hij kon amper zijn wetsuit aankrijgen met 1 arm. Gelukkig kon men arm door het hek
J. Om 7u: KNAL! En weg waren 2400 triatleten. Met tranen in men ogen stond ik een uur en 7min te kijken naar 2400 groene badmutsen. Als Hans niet uit het water komt heb ik hem dit aangepraat om 0u deze nacht. MAAR daar was hij!!! 5min trager dan zijn oorspronkelijk gehoopte tijd. Met deze arm een mooi resultaat! Alles kon nog! Wouter was al weg dus ook goed bezig.
Ook het fietsdeel was spannend voor mij. Met die elleboog 180 km op een stuur liggen, kracht zetten bergop,… komt dat wel goed? Bovendien was het al heel de voormiddag aan het regenen. Maar ook in wisselzone 2 zag ik Hans en Wouter vlot binnenrijden! Nu nog lopen maar dat komt goed! DACHT ik. Net toen werd het voor beide heren een hel. Wouter kreeg enorm veel last van zijn knie. Hans was door de val al stram en stijf. De marathon waren 4 looptoeren rond een rivier. Zelf liep ik de dag voordien 1 toer. Elke loopronde moeten de atleten 2 keer een brug over. De val + al heel de dag nat regenweer deden al Hans zijn spieren verkrampen. Als hij een brug over was bleef zijn rug gebogen staan zoals je een brug op loopt. Elke loopronde kon ik hem 2 keer zien door middenin het parcours een andere brug over te steken. Na 20km stopte Hans bij me en zei: ALLES doet pijn. Hij legde zijn hoofd op mijn schouder. Wat zeg je dan??? Komaan! Hup!
Hans liep verder. Na ca 25km en 35 km liep ik een stukje met hem mee. Zijn rug nog even recht geduwd en dan haasten naar de finish. Manman 1/3 van de finishers werd op een brancard gelegd. Daar kwam Hans. Gelukkig geen brancard nodig hoewel ik bang was dat hij zou inzakken. Hij kwam naar mij. Dikke knuffel! Ik stop ermee, dit was de laatste…zei hij. Ik heb gelachen en gezegd dat we binnen 2 dagen nog eens spreken. Inderdaad…. Er zijn al heel wat nieuwe plannen gesmeed.  Schatteke, ik ben supertrots op jou! Trots dat je vertrok en trots dat je aankwam! Shit happens maar wat je deed was super!
Wouter kwam even later.
Ik heb men ogen uit gekeken en weet niet eens wat ik ervan moet denken en vinden.
Wat ik zeker weet is dat… ik nog veel tijd heb! EN dat Hans en Wouter zeker ooit naar Hawaï gaan!
De vrijdag voordien gingen we naar de pasta party. Leuk om meegemaakt te hebben. Op zaterdag gingen we naar de inschrijving. Daar kon je allerlei leuke ironman spullen kopen. Hans wou me graag een kadooke geven. Ik had zo een dubbel gevoel… Een toffe T-shirt met I am training for ironman 2012. Maar wat als deze Lada het nooit zal kunnen? Neenee laat maar…geen kadooke.
Op maandag gingen we naar de awards-uitreiking. Ook leuk om al de profs eens te zien enzo.   

En waar ben ik nu mee bezig? Ik zou dolgraag begin september naar Keulen gaan om een ½ tria te doen. De eerste in men leven. Als ik nu elke week 1 km meer kan lopen is dat haalbaar.
Tussenin staan er nog wat kleine triakes (1/8, trio, ¼) op de planning. Als de ½ tria lukt droom ik van een marathon in het najaar. Misschien rustig Kasterlee omdat de ondergrond daar niet hard is…
MAAR…
Gisteren kreeg ik een mail van mijn huisarts. De botscan waar ik eerder over sprak gaf volgende resultaten: Men vermoedt opnieuw een stressfractuur in het 1/3 onderste van het rechter been en een klein letseltje links.
Mijn reactie hierop is dat ik geen stressfractuur heb in mijn rechterbeen. Ik zag de scan mee in het ziekenhuis en kon heel duidelijk de stamcelbehandeling zien in mijn rechterbeen. Dat letseltje links is “de stamp” die ik lijk te voelen. Eerlijk….ik heb gisteren gehuild vanaf dat ik de mail las om 23u tot 2u ’s nachts… Mijn hoofd draait een beetje door en weet niet wat te doen…. Wat met mijn plannen? Sinds ik dit voel heb ik al 10, 11, 12 km gelopen. Het gaat en word niet erger. Ik loop traag en niet vaak. Wat ik ga doen… ik denk erover na hoe en wat en ga hierover zelf beslissen maar…. Ik stop voorlopig nog niet! Wikken en wegen en balanceren maar… laat me een doel houden!
Kan/doe ik ooit een ironman? …

23:08 Gepost door EndorFientje | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

02-09-10

Viersel

Toen ik vorig jaar in Viersel de 1/8 meedeed voor 2/3 (wegens loopblessure) wist ik 1 ding zeker.... Volgend jaar kom ik terug! Uiteindelijk besloot ik dat Viersel de 2de kwart triatlon zou worden.

Mijn doel: Aankomen bij de eerste 1/3 van de deelnemers.
1000m zwemmen in 20min
40km fietsen aan 32 a 33 km/u
10km lopen in 50 min
Hierin zit een klein beetje marge om nog te wisselen.
Rekensommetje bracht me op 2u26. Fingers crossed!

29 augustus was het zover...ik had er zin in en was er klaar voor, ik ging genieten! Knipogen
98 dames stonden om 11u30 aan de start...of nog straffer ze lagen aan de start.
Zoals wel vaker.... PANG! Wacht even, ik moet nog op de start van men suunto drukken.
Ja start, we zijn weg voor 1000m zwemmen. Na iets minder dan 17min kwam ik als 26ste vrouw uit het water. Dit had ik niet durven hopen, yihaaaaaa en nu gas geven. Eerst mezelf nog uit dat pak wringen...daar is nog werk aan. Helm op en vanaf nu heb ik heel wat goed te maken. 40,6km vechten en flirten met de wind. Leuk!
Na dit onderdeel mocht ik als 13de vrouw men fiets terug in de wisselzone parkeren met de 7de fietstijd. 33,2km/u
Ik hou van lopen en ben o zo blij dat ik het eindelijk mag. Aan het begin van het seizoen had ik nooit gedacht een heel seizoen door te komen zonder stressfracturen en een stressfractuur wil in mijn situatie zeggen, einde seizoen. Nee hoor, Viersel is men laatste wedstrijd en ik sta er nog, dus ik loop er ook!
5 km lopen lukt me in 4min16 a 4min30. 10km moest me lukken aan 5min/km. Het werd 9,58km aan 4.30min/km. 12de looptijd.
Optelsommetje maakt (inclusief wissels) 2u15min17sec.
Doel? GESLAAGD!
Mede dankzij mijn supersupporters!!!! xxx

Een dagje na zo een wedstrijd ga je alles weer relativeren. Alles kan beter! Dit jaar heb ik supertevreden afgesloten maar dit smaakt naar VEEL meer! Ik kijk nu al uit naar volgend jaar.... mmmhhhhh wat ga ik volgend jaar allemaal doen???

Afbeelding 018.jpg

fietsen.jpgjust did it.jpgzisser.jpg

aankomst.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

23:09 Gepost door EndorFientje | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |