28-07-11

Door de ogen van een “klein” meiske….

Lang geleden dat ik hier nog iets schreef. Misschien veel te lang… maar vorig weekend besloot ik dat dit echt wel de gelegenheid was om nog eens een blogje te schrijven.
Wat er aan dat weekend vooraf ging:
een bezoek aan mijn nieuwe huisarts. Sinds een weekje twijfel ik weer aan mijn scheenbenen. Niks ergs…als ik loop heb ik het gevoel dat ik tegen men linkerbeen de dag voordien een stamp kreeg. Deze keer wil ik liever vroeg dan laat zijn dus even naar de dokter. Hij luisterde naar mijn verhaal en bekeek alle voorgaande onderzoeken (botscans van stressfracturen, bloeduitslagen, sportgeneeskunde Leuven, stamcelbehandeling, gynaecologen, …). Hij vertelde een verhaal over een schoolkameraad van hem. Een heel goede loper die steeds beenvliesontstekingen kreeg. Die kameraad had ooit tegen mijn huisarts gezegd: “ik heb de fysiek van een Ferrari maar de carrosserie van ne Lada”. Ik begreep de boodschap, hoewel ik ze niet wou horen! Nog 1 onderzoek kon ik doen. Een DNA onderzoek in Leuven om te kijken of ik een erfelijke botaandoening heb. Zelf vroeg ik om een botscan. Ik wou graag weten waar ik sta.
Oké. Dinsdag botscan.
Zoals gewoonlijk kon ik meekijken op een scherm. Op men rechterbeen zag ik duidelijk de sporen van de stamcelbehandeling. Links zag ik niks!!! Doodgelukkig!
Woensdag naar Leuven. Afdeling Erfelijke aandoeningen.
De prof denk niet dat ik deze botaandoening heb maar kijkt het na. Mijn ouders kwamen 33 jaar gelden ook bij hem omdat ze een kindje moesten afgeven door een open buikje. De prof vond het dossier van toen nog en ging zich over andere dingen vragen stellen. Wordt vervolgd… maar ik zal nog tot september moeten wachten op resultaten.

Vrijdag 22 juli vertok ik samen met Hans naar Frankfurt. Hans zou daar zondag 24 juli zijn 7de volledige triatlon doen. Spannend! Bovendien hoopte hij en onze (team)maat Wouter, een goede prestatie neer te zetten en zich beide zo te kwalificeren voor Hawaï. Zaterdag gingen Hans en Wouter een uurtje losfietsen. Intussen zou ik 12 km rustig lopen op het loopparcours van de ironman. Jaja mijne Lada liep een toerke in Frankfurt! Traag maar alles voelde goed.
Toen ik terug aan het hotel kwam waren Hans en Wouter al terug. Gevallen tijdens het fietsen! Ik dacht dat Wouter me iets aan het wijsmaken was, tot ik een arm zag vol bloed. Vanaf toen hing er een rare sfeer. Twijfels, donkere gedachten, droevige en schuldige gezichten,… De sfeer was ver weg. Een schuldgevoel is nergens voor nodig. Dit kan iedereen overkomen.
Wouter ging zijn wonden schoonmaken en Hans wou even proberen lopen. Wouter voelde zijn nek en schouders en arm. Hans zijn knie en elleboog. Op een klein plooifietske fietste ik naast Hans toen hij probeerde los te lopen. Yep de knie wil! MAAR de elleboog. Die werd elk uur pijnlijker en onbeweeglijker. De zus van Wouter kwam tegen de avond toe. Annelies is kiné en stelde voor de elleboog te laten rusten nu en ’s morgens te proberen er terug beweging in te krijgen. 21u30: tijd om te gaan slapen. Om 0u merkte ik dat Hans wakker lag. “Schatteke ik kan niet starten morgen, ik kan niet zwemmen, levensgevaarlijk met 1 arm”. Wat zeg je dan als Schatteke??? Mijn lieverd heeft hier maanden voor getraind, gerust,… het weekendje en de ironman zijn ook niet gratis…we zijn hier nu… Ik zei: Annelies heeft gezegd dat je die arm nu moet laten rusten. Je bent vandaag gevallen, toch normaal dat alles stram en stijf is na 2u slapen!? Beslis aub niets om 0u, probeer te slapen. Beslis morgen om 6u30 of je start. Niet eerder.
Om 4u ging de wekker. Annelies kwam de mannen nog wat “oplappen”.
5u vertrokken we naar de bus. 6u15 waren we aan de eerste wisselzone. Er hing spanning in de wisselzone. Alle atleten druk in de weer. Deze kleine mossel stond aan de andere kant van het hek naar haar ventje te kijken. Hij kon amper zijn wetsuit aankrijgen met 1 arm. Gelukkig kon men arm door het hek
J. Om 7u: KNAL! En weg waren 2400 triatleten. Met tranen in men ogen stond ik een uur en 7min te kijken naar 2400 groene badmutsen. Als Hans niet uit het water komt heb ik hem dit aangepraat om 0u deze nacht. MAAR daar was hij!!! 5min trager dan zijn oorspronkelijk gehoopte tijd. Met deze arm een mooi resultaat! Alles kon nog! Wouter was al weg dus ook goed bezig.
Ook het fietsdeel was spannend voor mij. Met die elleboog 180 km op een stuur liggen, kracht zetten bergop,… komt dat wel goed? Bovendien was het al heel de voormiddag aan het regenen. Maar ook in wisselzone 2 zag ik Hans en Wouter vlot binnenrijden! Nu nog lopen maar dat komt goed! DACHT ik. Net toen werd het voor beide heren een hel. Wouter kreeg enorm veel last van zijn knie. Hans was door de val al stram en stijf. De marathon waren 4 looptoeren rond een rivier. Zelf liep ik de dag voordien 1 toer. Elke loopronde moeten de atleten 2 keer een brug over. De val + al heel de dag nat regenweer deden al Hans zijn spieren verkrampen. Als hij een brug over was bleef zijn rug gebogen staan zoals je een brug op loopt. Elke loopronde kon ik hem 2 keer zien door middenin het parcours een andere brug over te steken. Na 20km stopte Hans bij me en zei: ALLES doet pijn. Hij legde zijn hoofd op mijn schouder. Wat zeg je dan??? Komaan! Hup!
Hans liep verder. Na ca 25km en 35 km liep ik een stukje met hem mee. Zijn rug nog even recht geduwd en dan haasten naar de finish. Manman 1/3 van de finishers werd op een brancard gelegd. Daar kwam Hans. Gelukkig geen brancard nodig hoewel ik bang was dat hij zou inzakken. Hij kwam naar mij. Dikke knuffel! Ik stop ermee, dit was de laatste…zei hij. Ik heb gelachen en gezegd dat we binnen 2 dagen nog eens spreken. Inderdaad…. Er zijn al heel wat nieuwe plannen gesmeed.  Schatteke, ik ben supertrots op jou! Trots dat je vertrok en trots dat je aankwam! Shit happens maar wat je deed was super!
Wouter kwam even later.
Ik heb men ogen uit gekeken en weet niet eens wat ik ervan moet denken en vinden.
Wat ik zeker weet is dat… ik nog veel tijd heb! EN dat Hans en Wouter zeker ooit naar Hawaï gaan!
De vrijdag voordien gingen we naar de pasta party. Leuk om meegemaakt te hebben. Op zaterdag gingen we naar de inschrijving. Daar kon je allerlei leuke ironman spullen kopen. Hans wou me graag een kadooke geven. Ik had zo een dubbel gevoel… Een toffe T-shirt met I am training for ironman 2012. Maar wat als deze Lada het nooit zal kunnen? Neenee laat maar…geen kadooke.
Op maandag gingen we naar de awards-uitreiking. Ook leuk om al de profs eens te zien enzo.   

En waar ben ik nu mee bezig? Ik zou dolgraag begin september naar Keulen gaan om een ½ tria te doen. De eerste in men leven. Als ik nu elke week 1 km meer kan lopen is dat haalbaar.
Tussenin staan er nog wat kleine triakes (1/8, trio, ¼) op de planning. Als de ½ tria lukt droom ik van een marathon in het najaar. Misschien rustig Kasterlee omdat de ondergrond daar niet hard is…
MAAR…
Gisteren kreeg ik een mail van mijn huisarts. De botscan waar ik eerder over sprak gaf volgende resultaten: Men vermoedt opnieuw een stressfractuur in het 1/3 onderste van het rechter been en een klein letseltje links.
Mijn reactie hierop is dat ik geen stressfractuur heb in mijn rechterbeen. Ik zag de scan mee in het ziekenhuis en kon heel duidelijk de stamcelbehandeling zien in mijn rechterbeen. Dat letseltje links is “de stamp” die ik lijk te voelen. Eerlijk….ik heb gisteren gehuild vanaf dat ik de mail las om 23u tot 2u ’s nachts… Mijn hoofd draait een beetje door en weet niet wat te doen…. Wat met mijn plannen? Sinds ik dit voel heb ik al 10, 11, 12 km gelopen. Het gaat en word niet erger. Ik loop traag en niet vaak. Wat ik ga doen… ik denk erover na hoe en wat en ga hierover zelf beslissen maar…. Ik stop voorlopig nog niet! Wikken en wegen en balanceren maar… laat me een doel houden!
Kan/doe ik ooit een ironman? …

23:08 Gepost door EndorFientje | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |