27-11-11

EN toen ging de wekker!

Zondag 27 november 2011 6u30…. EN toen ging de wekker!
Nee, het laatste deel van deze zin ga ik aan het einde niet herhalen, deze dag is echt!
Om 10u zou ik men eerste marathon gaan lopen. marathon.jpg
7 jaar heb ik hiervan gedroomd. 7 jaar gesukkel van de ene naar de andere stressfractuur en van de ene naar de andere dokter (de ene al begripvoller en beter dan de andere). Jammer genoeg had geen één van hen echt een oplossing of een oorzaak maar allemaal samen lieten ze me inzien dat …. dat… ik niet echt gemaakt ben om te lopen… OF toch??? Toen ik er begin september in slaagde om (met een kleine stressfractuur) mijn eerste halve triatlon uit te doen stond mijn besluit vast. NU GA IK DOOR! Als ik met 2 looptrainingen per week aan het einde van een tria nog ½ marathon kan lopen dan….dan….   ;-)
Tegen beter weten in begon ik de afstand op te bouwen. Mijn langste duurloop duurde 2u44min, 27km maar dat 42,196km volhouden???? Ik wist niet echt waar ik vandaag voor stond. Mijn lieve schat Hans zou met de fiets meerijden en me voorzien van drinken en vloeibaar eten (gellekes). Hoe, wat, wanneer en hoeveel had ik natuurlijk zelf uitgedokterd… of uitgediëtist.
Om 8u15 vertrokken we richting Geldrop. Iets na 9u waren we daar. De ene na de andere bekende snoet! Superleuk om jullie allemaal weer te zien! Wim en Paul namen het risico om met me mee te lopen. Bedankt Heren, zonder jullie was ik zeker een minuut of 7 langer onderweg geweest.
Zand, boomwortels, losse heidegrond met hier en daar een hellinkje (het leek vaak alsof ik door de duinen liep). Na 8 km een bekend gezicht…ILSE!!! Merci maatje dat je vandaag voor mij heel dat bos doorkruiste!!! Na 8km begon men knie te zeuren. Ik wist dat dit zou gebeuren maar zo snel al? Ik kende veel verhalen van lopers die na 30 a 35km de man met de hamer tegenkomen. Ik wist niet wat me te wachten kon maar ging er vanuit dat ik die man er wel af zou lopen maar een frictieknie kon me wel de das omdoen. Grrrrr….. Na 20 km even gestopt voor een plasje. Dit was niet echt nodig maar het voelde alsof men kous niet goed zat aan men rechter grote teen en ik wou toch even kijken. Te laat, niks mis met de kous dus zal het wel een blaar zijn. Een wandelaar wist te vertellen dat ik als 3de dame liep. Heel de tocht wisselde ik van de 3de naar de 4de plaats. Rond de 30 km heb ik inderdaad zwarte sneeuw gezien. Fysiek ging alles nog vrij goed maar met een lastige knie door los zand, open heide, bergje op en bergje af (of zandhoop), stevige wind en regen…..grrrr…. even zwaar en toch was het net of dit het was wat me een kik gaf! Zo voelt dat dus en nu mag ik het zelf eens voelen. Al bij al ging alles vlot. Drinken lukte, maag vond alles oké en men tempo was eigenlijk ook beter dan ik dacht. De laatste km nog even doorgaan ;-) een welkomscomité West- en Oost-Vlaamse kwebbeltjes wuifde me toe!!! SUPER!
De bocht om, een finishboog en ons Ilse er achter! 4u en bijna 8min.
Heel tevreden! Alles voelt wat stram. De knie gaat meevallen. Een megabloed blaar op men grote teen MAAR geen pijn aan de scheenbenen! Dit smaakt naar meer.
De eerste maar zeker niet de laatste en deze keer ga ik geen 7 jaar wachten. Nu eerst wel even rust.

YIHAAAAAAA!!! (deze moest er even bij)

17:47 Gepost door EndorFientje | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |